سنگ نوشته دامنه کوه خانقاه کوهبنان
سنگنوشته (به عربی: کتیبه) به تختهسنگ، کاشیکاری یا سطح دیگری گفته میشود که معمولاً واقعهای تاریخی بر روی آن کندهکاری یا نوشته شده باشد.
در ایران باستان سنگ نوشته بیشتر بر کوهپایهای مشرف بر چشمه سار حک میگردیدهاست. سنگ نوشته گاه به دستور شاه کشور، سردار یا والی منطقه نگاشته میشد.
کتیبه و کتیبهنگاری در اسلام
در جهان اسلام کتیبهنگاری در بناهای یادبود، مقبرهها، مساجد، مدارس علمیه، بقعهها، عمارات باشکوه، ستونها، و جاهای مناسب دیگر بهکار میرفتهاست و به این ترتیب در این مکانها آثار ارزشمندی از هنر خوشنویسی و کتیبهنگاری به اشکال عمودی یا افقی خلق شده و به یادگار ماندهاست. تجزیه و تحلیل این آثار از منظرهای گوناگونِ هنری و موضوعی میتواند دریچههایی فراسوی تاریخ، تمدن، و فرهنگ اسلامی بر دیدگان پژوهندگان معاصر بگشاید.
سنگ نوشته دامنه کوه خانقاه
بر سینه ی کوه سیاه رنگی در فاصله ی نه چندان دور از خانقاه شیخ ابوسعید ابوالخیر غزلی عرفانی کنده شده است با خط نسخ پخته در ارتفاع حدود سه متری و به اندازه ی ۷۰*۷۵سانتی متر
مشخصات کتابت: حروف (پ) و (چ)با یک نقطه یعنی (ب) و (ج) و گاف با یک سرکش یعنی (ک) درج شده اند.
متن کتیبه و سنگ نوشته برقرار زیر است:
هوالفلاح
چو کوه ازتکبر سرافراختن بود بیخ رفعت برانداختن
چوخاک ازتواضع غبارره است به کهل جهان بین توان ساختن
به میدان غفلت تو را تا به کی روا باشد اسب جفا تاختن
چو در زیر خاک است ماوای تو چه حاصل به کاشانه پرداختن
نه هر سنگ دل را مسلم بود مقامات عشاق بشناختن
اگر آتش عشق پیدا شود توان سنگ چون موم بگداختن
کمال تو گردر صلاح تواست صلاح کمال است جان باختن
کتبه العبدکمال بن صلاح فی شعبان سنه سبع سنین مائه…
آقای محمدحسین اسلام پناه پژوهشگر کرمانی استدلال نموده اند که این شعر از کمال خجندی از مریدان شاه نعمت الله ولی می باشد.
